อยู่ที่เราทำหรือไม่ทำ

เป้าหมายนั้นอยู่ที่การเดินได้ถูกและตรง
ชีวิต ๘๐ ปีถ้าเราเอาหน้าจิ้มลงไปที่มัน คือหลงในแต่ละวินาที ท่านจะรู้สึกว่ามันนาน แต่ถ้าท่านมีปัญญาแล้วถอยตัวเองขึ้นไป มันจะเหมือนเอาข้าวสารมาสิบกระสอบ เอาเมล็ดข้าวมาเรียงกัน ของท่านอยู่ที่เม็ดสุดท้ายตอนนี้ ไม่ได้มากมายอะไรเลย ๘๐ ปี
ที่ท่านผ่านมาแล้ว ๑ เม็ดต่อหนึ่งชาติที่เรียงกันมา แล้วตอนนี้ถ้าไม่รีบไปปฏิบัติตามมรรคให้จบ ไปเตรียมมาอีก ๑๐ พันล้านกระสอบที่จะต้องเรียงต่อไปแล้วไม่มีที่จบ จบยังไง เหตุเกิดสร้างไม่หยุด ที่จบไม่มีวันนี้ตราบที่ยังมีอารมณ์มีโลภะ โทสะ โมหะ ยังกระตุ้นสิ่งนี้ขึ้นมาตลอด
“..อาจารย์จะไปทนได้ยังไง..”
นั่นท่านไปอีกหนึ่งแล้ว เพราะฉะนั้นผมถึงบอกว่า การที่จะเปลี่ยนสัญชาตญาณเข้าสู่ความรู้แจ้งได้
ไม่ได้เปลี่ยนด้วยการบ่น
ไม่ได้เปลี่ยนด้วยการร้องขอ
ไม่ได้เปลี่ยนด้วยการขอความเห็นใจจากใคร
เพราะผมไม่ใช่คนให้คะแนน พระพุทธเจ้าไม่ใช่คนตรวจข้อสอบ
ไม่ต้องไปร้องขอจุดธูปขอใคร อยู่ที่เราทำหรือไม่ทำ
ถ้าทำจบ ไม่ทำไม่จบ
อาจารย์ประเสริฐ อุทัยเฉลิม

ส่วนหนึ่งจากธรรมบรรยาย ในคอร์สปฏิบัติธรรม “มัคคาคานุคา ก-ฮ”
สามารถดาวโหลดคลิปเสียงคอร์สนี้ฟังได้ที่นี่
https://makkanuka.wordpress.com/2015/02/17/makkanuka-a-z/