เมื่อหมดผู้มีอุปาทาน

เพื่อให้สัตว์โลกได้มีที่พึ่งเป็นเครื่องออกจากทุกข์
ใครมาปฏิบัติธรรม?
เรามาปฏิบัติธรรมเพื่อเพียรเพ่งเผากิเลส
นั่งสมาธิ เดินจงกรม วันหนึ่งกิเลสเราคงจะลดลง
แล้วคงลดลงไปเรื่อยๆ
หากเราปฏิบัติไปไม่หยุดแม้ในชีวิตประจำวันก็ตาม

ตอนนี้หากแยกภาค
มันจะเหมือนกับมี “เรา” อยู่ในความรู้สึก
แล้วพา “กาย-ใจ” ของเรามาปฏิบัติ.. ใช่ไหม?
รู้ไหมว่า เรามาปฏิบัติธรรมน่ะ มาจัดการ “ไอ้คนที่พากาย-ใจมานั่นล่ะ”

กาย-ใจ หรือขันธ์ ๕ นั้น เขาเป็นธรรมชาติอยู่แล้ว
ที่ผิดธรรมชาติอยู่ ก็คือ “ไอ้ความรู้สึกเป็นตัวตนนั่นล่ะ”
แล้วยังโง่มาอวดดีอ้างตนว่าพาตัวเองมาทำความดีอีก
เวลามาปฏิบัติแล้วรู้สึกดี ว่าข้าได้ทำกุศล ได้ปฏิบัติธรรม
“ไอ้ความรู้สึกนั่นล่ะ” ที่เป็นกิเลส
ตกลงที่ว่ามาจัดการกิเลส จัดการใคร?
จัดการ “มึง” นั่นล่ะ

หมดความรู้สึกนั้นเมื่อไหร่
หมดผู้มีอุปาทานเลยล่ะ

นั่นล่ะที่สุดแห่งทุกข์

อาจารย์ประเสริฐ อุทัยเฉลิม – ข้อคิดมุมมอง เพื่อปัญญา