เห็นใน “สิ่งที่ไม่มี”

เห็นใน สิ่งที่ไม่มี

การเข้าไปรู้ลมหายใจ ก็จะมีผู้รู้ กับลมหายใจเป็นผู้ถูกรู้

วันนี้มันพลาดตรงไหน

ไม่ใช่พลาดหรอก เพราะว่าจิตมันมีอวิชชามันก็เลยโง่

เราจะรู้ตอนที่มันมี ตอนไม่มีเราไม่รู้ เราก็เลยไม่รู้ตอนที่ไม่มี

เรารู้ตอนที่มันมี เราไม่รู้ตอนที่มันไม่มี เพราะตอนไม่มีเราไม่รู้

เราจึงไม่รู้ว่ามี “สิ่งที่ไม่มี”

ไม่มีทางทำให้ง่ายกว่านี้

วันใด ที่สังเกตุเห็นสิ่งที่ไม่มี มันจึงจะโพล่งขึ้นมา

… นั่งสมาธิ จะได้เห็นสิ่งที่มีก่อน …

ผมจะชี้สิ่งที่ผมพูดไม่รู้เรื่องเมื่อกี้ให้ท่านดู

ขณะที่กำลังรู้ลมหายใจ ก็จะสังเกตลมหายใจ จะมีผู้เข้าไปสังเกตลมหายใจ

ลมหายใจออก ลมหายใจเข้า จะมีผู้เข้าไปสังเกต เป็นนามธรรมตัวหนึ่ง

ทีนี้ลืมตา สังเกตุดูขาของตัวเอง เจ็บปวดคันชาไหม

นั่งนานๆ มีเมื่อย ทรมาน ตอนนี้เกิดความรู้สึกเป็นของเรา กลายเป็นตัวตน

ความรู้สึก ความเจ็บปวด ขาเป็นของเรา

เมื่อกี้ตอนที่ผมให้นั่งสมาธิรู้ลม ความจริงไม่มีความเป็นของเรา

แต่สังเกตไหมว่าเราไม่เข้าไปเห็นสิ่งนี้ เราจะเห็นหรือรู้สึกตอนที่

มันเป็นของเรา เราจึงตีขลุมตลอดเวลาว่าสิ่งนี้เป็นของเรา

มันจะแยกสิ่งนี้ออกได้ คือต้องเข้าไปจี้เป็นขณะจิต

จะเห็นว่าบางขณะมี บางขณะไม่มี

เมื่อนั้น เมื่อเติมความไม่มีเข้าไปได้มากขึ้นๆ

จะเกิดความรู้แจ้งที่เรียกว่าบรรลุธรรมขึ้นมา

วันนี้เราใช้ความเคยชิน เราอยู่กับความเคยชิน เราอยู่กับสัญชาตญาณ

เราจึงไม่โพล่งขึ้นมา เพราะสัมมาสมาธิเราไม่พอ

อาจารย์ประเสริฐ อุทัยเฉลิม
เนื้อหาส่วนหนึ่งจากคอร์สปฏิบัติธรรม
“คอร์สโตขึ้นหนูจะเป็นเบ๊นซ์”
ณ ยุวพุทธิกสมาคม วันที่ ๑๐-๑๓ ธันวาคม พ.ศ. ๒๕๕๖

สามารถฟังเนื้อหาท่อนนี้ได้ที่นี่
https://www.youtube.com/watch?v=K3QNODiTOZ4

และสามารถดูคลิปวีดีโอธรรมบรรยายคอร์สนี้
ฉบับเต็ม แบบออนไลน์ได้ที่นี่
http://youtu.be/3yjsKZG5rmU?list=PLJvMwkyTBefV9C5RzNh0UX322Z122_w0q

หรือในรูปแบบแผ่น DVD ได้ที่นี่
http://suanyindee.lnwshop.com/product/24/dvd-ชุดโตขึ้นหนูจะเป็นเบนซ์-ซีรีย์ชุดที่-1-5-5