มันให้ความสุขจริงหรือ?

การปฏิบัติธรรมง่ายกว่าการทำงานในชีวิตประจำวันเยอะ เราไม่ปฏิบัติธรรมเเบบเราหาเงิน ถ้าเราปฏิบัติธรรมเเบบเรามุ่งหาเงินข้างนอก เราบรรลุธรรมไปนานเเล้ว เราทุ่มเทชีวิตให้ของที่ช่วยเราได้ไม่ถึงชาติ เเต่เราไม่ได้ทุ่มเทชีวิตให้ของที่จะพาเราหลุดพ้นไปจากทุกชาติๆ มนุษย์หลงเเค่ขนมหวานก้อนเล็กๆ ที่กิเลสล่อเอาไว้ให้ติดโลภ เพียงความสุขวูบเดียวก็ยอมเป็นทาสทั้งชีวิต
เรายอมเหน็ดเหนื่อยฝ่ารถติดออกไปทำงานให้เจ้านาย ให้ลูกค้าด่าเพียงเพื่อเศษกระดาษไม่กี่ใบ ถ้าได้มากใบก็เอามาซื้อของเกินๆ เเล้วมานั่งปั้นความสุข เเล้วก็ออกไปเหน็ดเหนื่อยทุกวันยอมใช้ชีวิตทั้งหมด เพียงเพื่อเศษกระดาษ เเล้วตายไปก็เอาไปไม่ได้สักใบ จะให้เค้าเผากงเต๊กไปให้ซึ่งมันไร้ค่าไปหมด เห็นเเค่ความสุขวูบวาบไม่กี่วินาที เพียงเพื่อดำเนินชีวิตไปเพื่อปากเพื่อท้อง กินอิ่มนอนหลับเเถมถูกเค้าด่าทุกวัน กินก็ไม่อิ่มนอนก็ไม่หลับเเล้วก็เป็นโรคร้ายตามมา
แต่การปฏิบัติธรรมเพื่อหลุดพ้นจากทุกข์กับให้เวลาเเค่ห้าวันในสองหมื่นเเปดพันวันของชีวิต ผมถึงบอกว่าถ้าเราเปลี่ยนข้างกันทำไมมันจะไม่หลุดพ้น เราไม่ได้ทุ่มเทเเบบเศษกระดาษ กับเศษกระดาษเรายอมถูกด่าทุกอย่าง ถูกว่าเเลกด้วยทุกข์สารพัด
ทำไมพระศาสดาถึงทิ้งราชบัลลังก์ อะไรสำคัญกว่ากันเเน่ เเม้ราหุลกุมารยังไม่ได้เเตะราชบัลลังก์เลย ทั้งๆ ที่ท่านมีสิทธิ์จะยกให้ พระสารีบุตร มารดามีเงินเเปดสิบโกฎิ สุดยอดอภิมหาเศรษฐีในยุคนั้นเเต่กลับพาน้องๆ ออกบวชทั้งหมดเเปดคน ทำไมมหาบุรุษเหล่านั้นไม่มีใครสนใจเศษกระดาษพวกนี้เลย มันให้ความสุขจริงหรือเเค่ความสะดวกสบายเล็กน้อย?
อาจารย์ประเสริฐ อุทัยเฉลิม
ส่วนหนึ่งจากธรรมบรรยาย ในคอร์สปฏิบัติธรรม “มัคคาคานุคา ก-ฮ”
สามารถดาวโหลดคลิปเสียงคอร์สนี้ฟังได้ที่นี่
https://makkanuka.wordpress.com/2015/02/17/makkanuka-a-z/