เห็นจนพอเเล้ว มันมีเเต่สภาพทุกข์

ของมันเป็นไปตามธรรมชาติอยู่เเล้ว จะเจ็บ จะปวด จะคัน จะชามันก็เป็นไปตามธรรมชาติของมัน
“ขันธ์ ๕” มันก็เป็นอย่างงั้น มันมีเเต่สภาพทุกข์ไม่ต้องมีผู้ทุกข์ เมื่อเดินทางไปสุดท้ายจริงๆ เห็นจนพอเเล้ว ไม่รู้จะไปดู ไปรู้ ไปเห็นทำไม จะดู จะรู้ จะเห็นอีกกี่พันชาติมันก็มีเเต่ของอยู่เเค่นี้ มันก็เป็นธรรมชาติอยู่อย่างนี้ มันก็เป็นเช่นนั้นเอง ก็เลิกสนใจ เลิกยึดถือ วางลงได้โดยสิ้นเชิงไม่หวนกลับ
เพราะเบื่อหน่ายจึงคลายกำหนัด เพราะคลายกำหนัดจิตจึงหลุดพ้น เมื่อหลุดพ้นเเล้วจึงรู้ว่าหลุดพ้นเเล้ว เมื่อนั้นแหละ ชาติสิ้นแล้ว พรหมจรรย์อยู่จบแล้ว กิจที่ต้องทำ ได้ทำสำเร็จแล้ว กิจอื่นที่ต้องทำ เพื่อความเป็นอย่างนี้ มิได้มีอีก จะดูไปอีกเท่าไหร่ก็มีเเค่นี้เเหละ เมื่อไหร่ เลิก ปล่อย ละ วาง เมื่อนั้นก็จบ
ถ้ายังไม่พอก็เฝ้าดู เฝ้าสังเกตต่อไป
อาจารย์ประเสริฐ อุทัยเฉลิม
ส่วนหนึ่งจากธรรมบรรยาย ในคอร์สปฏิบัติธรรม “มัคคาคานุคา ก-ฮ”
สามารถดาวโหลดคลิปเสียงคอร์สนี้ฟังได้ที่นี่
https://makkanuka.wordpress.com/2015/02/17/makkanuka-a-z/